شعری از شادروان مجتبی کاشانی

خویش را باور کن

هیچ کس جز تو نخواهد آمد

هیچ کس چون تو نخواهد زیست

شعله روشن این خانه تو باید باشی

هیچ کس چون تو نخواهد تابید

سرو آزاده این باغ تو باید باشی

هیچ کس چون تو نخواهد رویید

چشمه جاری این دشت تو باید باشی

هیچ کس چون تو نخواهد جوشید

ریشه ها می گویند ما توانا تر از آنیم که می پنداری

باز کن پنجره , صبح آمده است

باز هم منتظری !!؟

تک سوار این جاده تو باید باشی

و خدا می داند و خدا می خواهد

تو “خود آیی” باشی بر پهنه خاک

نازنین ,داس بی دسته ما سال هاست

خوشه نارسته بذری را می چیند

که به دسته پدران ما در خاک نریخت

کودکان فردا خرمن کشته امروز تو را می جویند

خواب و خاموشی امروز تو را

در نگاه فردا ,در حضور تاریخ

هیچ کس بر تو نخواهد بخشید

هیچ کس جز تو نخواهد آمد

هیچ کس بر در این خانه نخواهد آمد

و نخواهد گفت بر خیز که صبح است

بهار آمده است

تو بهاری…آری

خویش را باور کن .

مجتبی کاشانی در سال ۱۳۲۷ در خانواده ای معمولی در مشهد به دنیا آمد . پس از اخذ دیپلم جهت ادامه تحصیل در رشته اقتصاد وارد دانشگاه شیراز شد . و در سال ۱۳۵۶ فوق لیسانس خود را از مرکز مطالعات مدیریت وابسته به دانشگاه هاروارد دریافت نمود و در سالهای ۱۳۵۶و ۱۳۶۷و ۱۳۶۹، به ترتیب دوره های مدیریت صنعتی ،‌مهندسی صنایع و کنترل کیفیت فراگیر را در ‍ژاپن گذراند . حس نوع دوستی و عدالت خواهی از مواردی بوده که همیشه او را تحت تاثیر قرار میداده و این را در همه آثارش می توان مشاهده نمود .

%D9%85%D8%AC%D8%AA%D8%A8%DB%8C %DA%A9%D8%A7%D8%B4%D8%A7%D9%86%DB%8C شعری از شادروان مجتبی کاشانی

او در شعر نو هم به موفقیت هایی رسید.تاکنون هفت کتاب با نام های : از خواف تا ابیانه ،‌بارن عشق ، به آیندگان ، روزنه ، پل ، عشق بازی به همین آسانی ست ،‌خویشتن را باور کن و دو کتاب در رابطه با مدیریت : از گاراژ تا کلینیک ، نقش دل در مدیریت، از این مدیر فیلسوف و شاعر منتشر شده . کاشانی مدیر صنعت و مشاور صنعت بود و با همه خشونت ها صنعت ،‌او یک شاعر بود . کاشانی می گوید :‌ به دلیل اینکه هنر و کار از هم جدا شده اند ما اکنون با مشکل رو به رو هستیم و یکی از خصوصیاتی که در کمتر هنرمندی می توان یافت ، الفت دادن و گره زدن شعر با جریانات زندگی اجتماعی است… در سال ۱۳۵۷ همکاری خود را با شورای شعر و موسیقی رادیو شروع کرد و چند سرود که خیلی هم سروصدا کرد برای رادیو ساخت مثل «بابا خون داد, دلیرانه, همشاگردی سلام, جانباز, مدرسه‌ها واشده و…» که مدت‌ها در مدارس از سرودهای بچه‌ها بود و از رادیو و تلویزیون پخش می‌شد….

به همت او و انجمنی که پایه گذاری کرده بود ۲۴۰ مدرسه توسط اعضا گروه و کمک‌های جمع‌آوری شده، از مردم ساخته شد… شعرهای اجتماعی او – خیلی موفق بودند. اکثر شعرهای او طرفدار داشت اما شعر «مدرسه عشق» که در کتاب آخرش به نام «عشق‌بازی به همین آسانی است», چاپ شده، خیلی معروف است…

در قسمت‌هایی از وصیت‌نامه اش گفته است: «من کاری نتوانستم برای مردم انجام دهم, حاصل عمر من برای ملتم و کشورم ۲۰۰ مجتمع آموزشی است که با پول مردم و دوستانم در انجمن یاوری ساختم و شش کتاب شعر که برای مردم و به عشق آنها سروده‌ام و تعدادی کارخانه منظم و زیبا شده و هزاران کارگر و کارمند و متخصص صنعتی. امیدوارم از آنها پاسداری شود به هر حال به قول پاستور من از آنچه در توان داشتم انجام دادم و اینک در لحظه وداع از این نظر احساس شرمندگی نمی‌کنم و این را به خوبی در شعر «اهل به آینده» در کتاب روزنه‌گفته‌ام. در وصیت‌نامه‌اش به همه وصیت دوستی و عشق کرده «عاشق باشید و در هر کاری با ایمان به خدا پیش بروید حتماً موفق می شوید”… این شاعر اجتمایی و خیر مدرسه ساز در ۲۴ آذر ۱۳۸۳ در تهران در اثر بیماری سرطان فوت کرد. یادش گرامی باد.

+ نوشته شده در سه شنبه ۱۵ مرداد ۱۳۹۲ ساعت ۱۲:۴۲ ب.ظ توسط علي (عتيقه) |

سلام به تک تک رهگذراي خوش قلب و مهربوني که به قلب کوچيکه من سرميزنيد.من دوست دارم همه ي انسان ها را در لذايذ خود شريك كنم.بنابراين تصميم گرفتم هر چيزي كه خوندم و از اون لذت گرفتم اون رو در اختيار همه قرار بدم.شايد خيلي از شماها اتفاقي وارد دنيـاي من شديد ولي به همتون خوش آمد ميگم. خوشحال ميشم شما هم به دنياي من پا بذاريدو با کمک هم آرامش و بهم هديه کنيم آرامشي که تنها تو وجود مقدس يکي معني ميشه ...خدا که عشق مطلق است ...اينجا پشت اين صفحات دل من يه دنيا حرف واسه شنيدنه ... حرفايي‌که فقط کافيه يه لحظه بهشون فکرکنيد فقط يه لحظه... هميشه نگاهت به آن بالا باشد تا دلت از کارها و آدم هاي اين پايين نشکند!!!
عادتم به نوشتـ ـن اتفاق تازه اي نيست هر وقت با دنيا غريبـ ـه ميشوم بيشتـ ـر مينويسم !!! و نوشتن... فرياديست که سکوتـ ـــــم را ميشکند... از چه بنويســـــم؟؟ از آسمانــــــي که هميشـــــه در حال عبور استــــــ؟ يا از دلــــي که سوتو کور استـــــ؟ از زمين بنويســـــم يا از زمان يا از يکـــــ نگاه مهربان؟ از خاطراتــــي که با تو در بـــاران خيس شـــــد؟ يا از غزلهــــايي که هيچ وقتــــ سروده نشد؟ از چه بنويســــم ؟؟ از نامه هايــي که هيچوقتـــــ بسويتـــــ نفرستادم ؟ يا از ترانه هايي که هرگز برايـــت نخواندم؟ از چـــتري که هــــرگز زير آن نايستاديـــــم؟ يا از بدرودي که هرگـــــز بر زبان نياورديم؟ من عاشق بيابانــــي هســــتم که هرگز قسمتـــــ نشد با هـــم در آن قدم بزنيـــــم… من دل بســـــته درختي هستــــم که فرصتــــت نشد اسم مان را رويش حک کــــنيم….. من منــــتظر پنجرهايي هستـــــم که عطــــر تو را دوباره به من نشـــان دهــــد…. ! مـُخـاطـبِ خاص ِ من به سادگي يک لبخند رهايـــ ــم کرد ... تو رفـتـه اي و من ، عاشقانه هاي بي مخاطبـ ــم را ، به حراج گـذاشـته ام... مـُخـاطــ ـــب ، بي مـُخـاطــــب خوش نميگذره...خوشيم که ميگذره ...
نشاني از تو ندارم اما نشاني ام را براي تو مي نويسم: درعصرهاي انتظار، به حوالي بي کسي قدم بگذار! خيابان غربت را پيدا کن و وارد کوچه پس کوچه هاي تنهايي شو! کلبه ي غريبي ام را پيدا کن، کنار بيدمجنون خزان زده و کنار مرداب آرزوهاي رنگي ام! درکلبه را باز کن و به سراغ بغض خيس پنجره برو! حرير غمش را کنار بزن! مرا مي يابي.
به سکوت آرام خانه کاغذی ات قسم که می دانم رویاهای تو به زیبایی خیالات من باورکردنی است. تو از سکوت من به باور عرفانی عشق رسیده ای. من از سکوت تو به نقطه نهایی ایمان رسیده ام. شاید نتوان درک کرد که گفته های ما از آن دنیای کاغذی که ساخته ایم، شنیدنی است. ولی می شود دست به کار شد و رنگ سبز به شاخه های خاکستری درختهای کاغذی کشید. من که نقاشی کردن می دانم. تو هم که نقاشی کردن می دانی. پس چرا دست به کار نمی شوی؟ وقتی بچه بودم، برایم آبرنگ نمی خریدند. می رفتم سراغ باغچه کنار رودخانه هر چه گلهای رنگی بود می چیدم و نقاشی می کردم. اگر کمی در باغ کاغذی کنار خانه کاغذی مان جستجو کنیم حتماً گلهای کاغذی دارد که رنگ قرمز عشق به باورهایمان بکشیم

آخرين سنگر سکوته خيلي حرفا گفتني نيست...

نوشته‌های پیشین

آرشیو موضوعی

پیوندها

BLOGFA.COM

دل نوشته هاي ناب زيرخاكي

حسِ خوشايندِ ”داشتن يک دوست خوب “بيش از چيزيه که بشه توصيفش کرد، اين حس خوب رو برايتان آرزومندم.